Maar ik wou het echt.
Ik wou je echt iets geven.
Waarom wil je me iets geven?
Omdat jij me veel hebt gegeven, Ramón, je hebt er geen idee van.
Niemand is zo goed voor me geweest als jij.
Waren ze zo slecht?
Ik hou mijn leven simpel.
Nu weet ik dat ik het probleem ben, niet?
Mannen zien me gewoon niet graag. - Wat zeg je nou, Rosa? Hoe kan dat nou?
Zo noemde je me eerst toch? Een gefrustreerde vrouw.
Ja, dat zei ik toen, maar nu noem ik je een sterke, dappere
lieve en prachtige vrouw. En wie dat ontkent is een klootzak.
Rosa, hou er alsjeblieft mee op.
Nu lijk ik wel een priester en die haat ik al genoeg.
Ga daar zitten, kom op.
En laat mijn hand maar los, je weet dat ik het niet voel.
Mijn zoon zegt dat je komedie speelt, dat je doet alsof.
Maar je gezicht voel je wel nog, hč?
Kon ik je maar helpen. Ik zou alles doen...
Je zou me helpen? - Ja.
Wees niet bang, ik heb alles zo geregeld dat niemand in de gevangenis belandt.
Ik heb al wat vrienden die willen helpen.
We hebben nog iemand nodig, iemand moedig, zoals jij.
Nee.
Ik wil je helpen genezen, niet sterven.
Kom op, jongens.
We gaan.
Heb je hem? - Ja.
Voorzichtig.
Nee, hierheen.
Nee, hij raakt er niet door. - Tuurlijk wel.
Niet waar. Het lukt niet.
Bedankt.
Ramón zegt dat hij het begrijpt, maar dat hij niet naar beneden komt.
Oké.
Dat geeft niet. Broeder Andrés, kom hier.
Zou je naar boven willen gaan en Ramón dit vertellen...
En omdat we deel uitmaken van de eeuwigheid, is het leven niet van ons.
Dus interpreteren we de betekenis van privé-eigendom in de uiterste vorm.
Maar, dit moet een grap zijn, de kerk was de eerste
om privé-eigendom uit handen te geven.
Dat kan ik hem toch niet vertellen? - Waarom niet?
Wel?
De vrijheid om mijn eigen,
nee, zijn eigen leven te leiden en over zijn eigen leven te beslissen.
Goed, vertel hem dan dat...
...de zaak een leven lang zou duren.
Waarom houdt de kerk zo vurig vast aan de angst voor de dood?
Omdat ze veel klanten zou verliezen als niemand het hiernamaals nog vreest.
Hij wil erop wijzen dat uit enquętes blijkt
dat 67% van de Spanjaarden voor euthanasie is.
Oké, goed. Zeg dan maar dat morele zaken niet opgelost worden door enquętes.
Want de meeste Duitsers waren ook voor Hitler.
Nu vergelijkt hij me al met Hitler.
Dat is pure onzin. - Dat is pure onzin.
Nee, dat niet.
Vraag hem wat Hitler ermee te maken heeft. Nee, wacht...
Priester Francisco, kun je me horen?
Ja Ramón, ik hoor je. - Waarom vergelijk je appels met peren?
Ik hoop dat je niet aan demagogie komt doen, want daar weten jullie jezuďeten alles van.
Nee, natuurlijk niet. Over demagogie gesproken, m'n vriend,
vind je de uitdrukking 'een waardige dood' ook niet behoorlijk demagogisch?
Waarom laat je dat eufemisme niet vallen en noem je de dingen bij hun naam,
hoe hard 'ik beëindig m'n leven' ook klinkt?
Het verbaast me dat jij met m'n leven inzit,
terwijl de instelling die je vertegenwoordigt
voor de doodstraf is en de ongelovigen eeuwenlang veroordeelde tot de brandstapel?
Nu doe jij aan demagogie. - Natuurlijk, maar zonder eufemismen,
dat zouden ze met me gedaan hebben, hč? Toch? Me levend verbranden.
Voor het opkomen voor m'n vrijheid. - Ramón, m'n vriend...
Vriend? - Ramón, m'n vriend,
vrijheid die leven neemt, is geen vrijheid.
En leven dat vrijheid neemt, ook geen leven.
En noem me geen vriend. Laat me alleen.
Oké, we gaan.
Jullie zien er als goede mensen uit,
geef hem zin om te leven.
Laat hem zien dat het leven meer is dan je armen bewegen,
rondlopen, voetballen of om het even wat.
Leven is iets anders, veel meer dan dat.
Neem dat maar van mij aan, oké?
Wat wil je dan dat we doen? Hem de mond snoeren?
Hem een rammelaar geven, net zoals aan een klein kind?
In dat tv-interview heb je iets gezegd dat ik onmogelijk kan vergeten.
Manuela, laat het.
Je zei dat Ramóns familie hem niet genoeg liefde gaf.
Weet dan dat niemand ooit ophield van hem te houden, geen enkele dag.
Ik verzorg hem al jaren en hou van hem als een zoon.
Ik weet niet wie gelijk heeft.
En ik weet ook niet of het leven van God is en niet van ons.
Maar één ding weet ik wel.
Jij hebt een erg grote mond.
Ik zei toch dat het niet nodig is,
ik heb hem gisteren al geschoren. - Ja, maar ik ken een betere manier.
Waar ligt de zeep?
Ze zijn er.
Ik voel niks.
Ben je zeker dat er een kind in zit? - Al zeven maanden, knapperd.
Nou, hij beweegt niet. - Dat ben jij.
Nu beweegt hij. - Zie je wel?
Hij is blij je te zien. - Hoe ga je hem noemen?
Dat weten we nog niet. - Noem hem Ramón.
Als hij dan ooit vraagt waarom, kun je hem mijn verhaal vertellen.
Dat vertel jij 'm maar. Oké?
Nee.
Er is nog iemand die blij zal zijn je te zien.
Voorzichtig, Javier. - Nee, zo niet.
Je moet het omdraaien. - Zwijg, opa.
Waarom hebben jullie niks gezegd? - We wilden je verrassen.
Wat een geschenk voor Driekoningen.
Ik open het raam even, het is hier snikheet.
We laten jullie even alleen.
Alles goed, matroos?
Weg ermee, je geeft nog een verkeerde indruk.
Gené, laat 'm met rust.
Koffie, Marc? - Ja, graag.
Hoe gaat het, Rosa? - Goed.
Ramón zei me dat je een nieuwe baan hebt. - Ja, ik verzorg enkele ouderen uit het dorp.
Blijft die vrouw hier lang? - Een paar weken, denk ik.
Dat hangt van het boek af. - Dan kan ik hem vandaag niet scheren.
Tot ziens. - Dag, Rosa.
Oké. De rechters staan machteloos.
Dus hebben we een vonnis nodig dat de regering ertoe aanzet
om de strafwet te wijzigen. - De regering?
Die is er voor ons, Javi. - Je oom is veel belangrijker.
De rechtbank zal geen partij kiezen voor ons. Dat weten we al.
Maar we mogen niet falen tijdens de hoorzitting.
Javier, help me met de koeien.
We moeten hen ervan overtuigen dat Ramón rustig en helder van geest is.
Het zou erg veel helpen als hij zelf komt getuigen.
Manuela, we moeten Ramón mee naar buiten nemen.
Wat deed jij daar?
Weet je wel waarover ze het hebben en wat ze willen?
Wat moet ik dan? De hele tijd in m'n kamer zitten?
Besef je niet wat ze willen, Javier?
Wat gebeurt er als ze de zaak winnen?
Je oom krijgt een spuitje en sterft, net zoals een hond.
En je ziet hem nooit meer. Nooit meer, Javier.
Of denk je dat de dood slechts tijdelijk is?
Denk maar eens goed na, want de dood is iets serieus. Begrepen?
Je oom sterft en je ziet hem nooit meer. - Laat me met rust.
Niet dat hij geen zin heeft, maar hij wil gewoon geen rolstoel.
Hem een paar keer per jaar buiten krijgen is een hels karwei.
Dan moet dit één van die keren zijn. Het is heel belangrijk dat Ramón gaat.
Wanneer is dat?
Ik denk dat de hoorzitting in de lente valt, dus we hebben nog alle tijd.
Een kind dat sterft is erg,
maar als hij 't zelf wil, is het nog erger.
Goed, aan de slag.
...voor eeuwig, m'n gracieuze minnares, geliefde zee.
Kun je de zee hier echt ruiken?
Ja, soms, als er 's ochtends een bries is
en het raam openstaat. Dan ruik ik ze alsof ik daar sta.
Je reukvermogen is goed ontwikkeld.
Ja, geuren bezorgen me ongetwijfeld de meest intense gevoelens.
De meeste fantasieën.
Jouw geur, bijvoorbeeld.
Mijn geur? - Ja.
Dat is het eerste waaraan ik denk als ik dagdroom over jou.
En waar droom je dan over? - Over vele dingen.
Maar ze hebben één ding gemeen:
Ik kan steeds bewegen.
Dan sta ik op en ga ik daarheen waar ik denk dat jij bent.
En stel dat je nu hier bent, dan sta ik op, loop ik naar je toe
en doe ik wat ik al zoveel keren heb willen doen.
Dan wordt je geur sterker en word ik duizelig.
En kan ik je hart snel horen kloppen.
Dan voel ik je handen
en word ik helemaal gek.
Helemaal gek.
Is het water goed?
Julia, ben je wakker?
Ja.
Ik kan niet slapen.
Waarom niet?
Mijn been jeukt. Kun je even komen krabben?
Mijn been.
Maar ik breng hem gewoon wat filloa's.
Rosa... - Ik weet dat hij ze lekker vindt.
Luister... - Ze zijn zelfgebakken.
Luister, ik heb je al gezegd dat je niets voor hem moet maken
of hem wassen, scheren of wat dan ook. Ik zorg voor Ramón. Begrepen?
Goed. Ik wil het van hem horen. - Nee, hij heeft het mij al gezegd.
Hij heeft het trouwens heel druk. - Wat? Is hij bij haar?
Was ik ook maar een advocaat, maar nee...
Niet huilen, Rosa. - Ramón, als je me niet meer
wilt zien, dan... - Natuurlijk wel, liefje.
Het lijkt alsof je het niet wilt. - Denk je dat?
Rosa?
Ze heeft opgehangen.
Kun je dat nummer even terugbellen? En me eventjes alleen laten?
Wat is er tussen jullie, Ramón?
Waarom?
Waarom ben ik jou uitleg schuldig?
Ik begrijp niet waarom je dat zei, want wat doe ik hier dan nog?
Tenzij er niets is tussen ons, natuurlijk.
Dat die kus niets betekende.
Bekijk jezelf.
Kijk jezelf nou eens zitten.
Bekijk jezelf.
En bekijk mij.
Wat moet er van ons, Julia?
Kijk ons nou eens.
Ik ben nog niet uitgesproken.
Wat denk je? Dat ik niet nadenk over wat er met me gebeurde?
Want dat doe ik wél. Vaak.
Iedere dag. Het lijkt wel een nachtmerrie.
Ik weet dat het zal verergeren, tot ik een plant word.
Dus heb ik nagedacht en besloten dat ik...
Ik ga het doen, Ramón.
Ik ga m'n leven beëindigen.
Maar...
Voor ik dat doe, wil ik je wel helpen.
Als je dat wilt, m'n liefste.
Samen heengaan.
Wat nou? Sprakeloos? Dit had je vast niet verwacht.
Wanneer?
Ik weet het nog niet.
Het boek is bijna klaar.
Ik ga naar Barcelona om een uitgever te zoeken
en dan kunnen we het uitgeven.
En dan kom ik terug met een eerste druk.
Die dag, Ramón. Die dag.
Luister, zelfs in het slechtste geval heb je de mensen achter je.
Een negatieve uitspraak zal meer stof doen opwaaien.
Doe niet zo stom. Ik begrijp niet waarom...
Alles in orde? Echt? - Ja.
Je hebt nieuws? Wat dan?
Marc, doe me een plezier en kijk voor je.
Ik ben oké. Wat gebeurde er, Ramón?
We zijn er bijna.
Ja, ik begrijp het, Ramón. Maar toch...
Iemand moet de stap zetten.
Als iedereen zich verbergt en het stiekem doet
en niet eens moeilijk doet bij de rechters of andere mensen...
Het spijt me. Hou vast.
Bel terug. Blijf proberen. - Oké.
Bel Manuela.
U moet uw auto verplaatsen.
Ja. - Het is oké.
Ik ben hysterisch, maar ik ben oké.
Wat doen we nu, Manuela? Die trip naar Corunna.
Het is vast tijdverspilling, niemand zal aandacht schenken aan mij.
Vandaag denk ik ook dat het tijdverspilling is.
Maar wat je morgen doet, om het even wat, kan iemand helpen.
Goed. Laten we die rechters maar eens in de ogen kijken.
Javi, waar is de rolstoel?
De rolstoel? Weet ik veel. Waarschijnlijk ergens achterin.
Zoek hem, maak hem schoon,
en kom dan hierheen met je opa, dan leg ik het wel uit.
We gaan hem wat opknappen.
Schiet op. - Ga je er een motor insteken?
Deze twee moet je doorsnijden.
Zodat de achterkant kan bewegen? - Precies.
Zie je deze buizen hier? Die moet je doorsnijden
en opnieuw vastmaken met een paar moeren, zodat je een scharnier krijgt.
Begrijp je het? - Ja, ga verder.
Jij ook, vader?
Zo lig je gedeeltelijk neer en val je nog in slaap in de rechtbank.
Alleen als ze niets interessants zeggen.
Sterven om te leven
Brieven uit de hel
En daarbovenop een kussen, voor m'n hoofd.
Ik wil niet achterovervallen en m'n nek breken.
Hč, Javi? M'n nek breken.
Opa, als je me zó helpt, dan hoeft het niet.
Spant het niet te veel? - Dat vraag je mij?
Wacht even. Alsjeblieft, Ramón.
Lieve hemel, Manuela, zo zie ik er nóg belachelijker uit.
Beter dit dan een verkoudheid.
En laat niemand hem afnemen.
Jij bent Ramón Sampedro, hč? Ik hoopte dat ik je mocht brengen.
Legaliseer euthanasie nu
Kijk al die mensen eens. - Wie hebben we vermoord?
Voel je je eenzaam als enige Spanjaard die om actieve euthanasie vraagt?
Nou ja... De eerste die het publiekelijk vraagt.
Maar dit gebeurt al een hele tijd stiekem.
Wat verwacht je van de rechters? Wat ga je hen vertellen?
Ik wil hen gewoon vertellen dat ik een gezonde geest en verstand heb.
Stilte.
Stilte, alstublieft.
In een staat die seculier beweert te zijn, die het recht op privé-eigendom erkent
en waarvan in de grondwet staat dat ze geen marteling of vernedering duldt,
is het niet meer dan logisch dat iemand die z'n eigen toestand vernederend acht,
zoals Ramón Sampedro, z'n eigen leven kan beëindigen.
Iemand die een zelfmoordpoging doet, wordt achteraf niet berecht.
Maar als je een ander nodig hebt om een waardige dood te sterven,
mengt de staat zich met de onafhankelijkheid van die mensen
en vertelt hen dat ze niet over hun eigen leven kunnen beschikken.
Edelachtbare, dit kan alleen gebaseerd zijn op metafysische overtuigingen.
Met andere woorden, religieuze overtuigingen.
En dat, ik herhaal, in een staat die beweert seculier te zijn.
Ik vraag om een wettelijk antwoord, maar bovenal een rationele en menselijke reactie.
En nu, als het hof het toelaat, zou Ramón Sampedro, hier aanwezig,
graag een korte brief voorlezen. - Afgewezen.
Mijn cliënt zou jullie rechtstreeks willen aanspreken,
opdat jullie uit zijn mond...
U kent de procedure net zo goed als wij, raadsman.
Natuurlijk, die ken ik heel goed.
Vergeef me, edelachtbare, ik vond het niet onbelangrijk
of ongepast om slechts drie minuten te wijden
aan een man die al 28 jaar wacht.
Als u de procedure wilt veranderen, moet u eerst de wet veranderen.
Ja natuurlijk, dat weet ik.
Goed, deze zaak is klaar voor een vonnis. Een goede dag nog.
Ik wist dat je het ging weglachen.
Dat doen alle mannen met me.
En jij dus ook. - Vergeef me, Rosa.
Ik heb de laatste tijd al heel wat beleefd...
Je overvalt me een beetje.
Waarom? Mag je niet verliefd worden op een verlamde? Is dat zo vreemd?
Misschien moeten we maar eens wat duidelijkheid scheppen, niet?
Vooral als we het over iets ingewikkelds als de liefde hebben.
Ingewikkeld? - Ja Rosa, ingewikkeld.
Ook al zeg je me nu wel dat je van me houdt,
toch zal ik nooit zeker weten hoe echt die liefde wel is.
En of het niet de idealisatie is
van de man die je niet vond, of niet kon houden.
Waar heb je het over, Ramón? Hou me niet voor de gek.
Ofwel heb je lief, ofwel niet. Liefde kan je niet uitknobbelen.
Goed, dat zal wel zo zijn.
Wat wil je dan dat ik doe? Bij je intrek?
Ik ben al tevreden als ik je af en toe mag komen bezoeken.
Maar natuurlijk. Natuurlijk mag je dat.
Ja, maar hoelang nog? - Nee, Rosa.
Je gaat me toch niet vragen om verder te leven voor jou?
Wat als ik je zei...
dat jij me de kracht geeft om te leven, Ramón?
Oké, wacht even. Wacht eens even.
Ga zitten.
Even denken... Hou je van je kinderen?
Natuurlijk, wat anders? - Nou, daar heb je je kracht om te leven.
Belast me niet met die verantwoordelijkheid, oké?
Noem jij dát liefde? Me hier houden tegen m'n zin?
Kijk, de persoon die écht van me houdt, is degene die me helpt sterven.
Dat is liefde, Rosa. Liefde.
Lieve Julia,
gisteren werd het vonnis uitgesproken van de hoorzitting.
Hoewel de rechters m'n doodswens begrijpen, wijzen ze erop dat me helpen strafbaar is.
Vroeger zou dat een grote invloed op me hebben gehad,
zou ik in een uitzichtloze positie belanden vol eindeloze dagen en nachten.
Maar nu alles zo snel vooruitgaat
en het boek op het punt staat om uitgegeven te worden,
zul jij terugkomen, mijn Julia,
en het wordt de zachtste dood die ik me kan voorstellen.
Een liefde, puur en gedeeld, en een terugkeer naar evenwicht,
eindelijk perfect evenwicht. Een kus, m'n geliefde.
Tot later.
Zal ik het openmaken voor je?
Het is het boek.
Kijk, je staat op de voorpagina.
Het ruikt heerlijk.
Het is voor jou.
Ik ga het moeder tonen.
Waarom?
- Rustig.
Waarom kunnen ze niet veranderen, Manuela?
Waarom kan ik niet gelukkig zijn? - Ik geef je een kalmeermiddel.
Waarom wil ik sterven? Waarom?
Waarom? Waarom wil ik sterven?
Hier, drink op.
Geef me er twee extra, Manuela.
Die twee pillen meer zullen me heus niet doden.
Geef me er nog twee extra.
Waarom? - Je voelt je gauw weer beter.
Hoe voel je je? - Goed.
Hoe laat is het?
Elf uur. Ik wou je vandaag niet wakker maken.
Dat meisje uit Boiro belde al drie keer.
Wat wou ze?
Ze zei dat ze je over iets belangrijks wou spreken.
Het is altijd belangrijk bij haar. - Bel haar op voor me.
Ga je haar bellen? Wacht liever tot zij jou opbelt.
Kom nou, ze kan amper haar telefoon betalen.
Bel haar alsjeblieft voor me op.
Natuurlijk, Ramón. Je hebt een hart van goud.
Ramón? - Wat is er, Rosa?
Ik moet je zien. Ik wil je spreken.
Aangezien je me vroeg eerst te bellen voor ik langskom...
Ja goed, maar is er iets? - Mag ik nu komen?
Luister, Ramón, je zei dat je een of ander plan had,
dat je een manier ging zoeken om te doen wat je wilt doen
als de rechters het niet met je eens waren.
Ja, maar daar heb ik me al voor verontschuldigd, toch?
Ik zei je het te vergeten.
Ja, maar dat lukt me gewoon niet. Echt niet.
Want vorige maand zeiden ze nee tijdens de hoorzitting.
Dus je bent het nog steeds van plan.
En daar zit je zo mee in? Dat ik m'n zin krijg?
Dus je bent het van plan? - Het is niet gemakkelijk, Rosa.
Maar wees gerust, jij bent de laatste die het weet.
Dat is het nou net, Ramón.
Ik begrijp het nu eindelijk.
Ik begrijp wat je tegen me zei in Corunna.
De persoon die echt van me houdt, is degene die me helpt sterven.
Ik ben vrij zeker over m'n gevoelens. Ik hou van je, Ramón..
Wil je dat ik je help?
Rosa. - Ik meen het, Ramón.
Wil je dat ik je help?
Verdomme. Ik wist het. Uit m'n weg.
Maar wat ga je hem zeggen? José, wacht.
Hoorde je me niet? Ik kan dit niet toestaan.
En wat ga je eraan doen? Me vastbinden op bed?
Of me platspuiten, zoals ze in het ziekenhuis doen?
Niemand houdt me tegen om weg te gaan.
Is dat zo? - En zeker jij niet.
Dat zullen we nog wel eens zien. Of doet mijn mening er niet meer toe?
Ik ben je oudere broer. Ik ben het gezinshoofd.
Nou en? Denk je dat dat iets betekent voor mij?
Op mijn leeftijd? Wat belangrijk is voor mij,
is wat mensen in hun hoofd hebben. En het jouwe zit vol zaagsel.
Maar ik ben niet langer een slaaf van je domheid.
Of van je misdienaarsgeweten. - En ik dan? Ben ik dan ook geen slaaf?
Hoe denk je dat ik me voelde toen ik de zee niet meer op mocht,
toen ik hier moest komen wonen in deze miezerige boomgaard?
En dat alleen om bij jou te kunnen zijn.
Ik, mijn vrouw en mijn zoon. Jouw slaven, allemaal.
Hallo.
Je oom vertrekt naar Boiro. - Naar Boiro? Waarom?
'Om er tijd door te brengen', zei hij.
Hij verlaat ons, samen met die vrouw, Rosa.
Gaan ze trouwen? - Trouwen?
Ga je echt vertrekken? - Ja.
Voor hoelang?
Ik wil je m'n boek geven. Zie je het?
Wordt het dan niet meer uitgegeven? - Natuurlijk wel.
Maar dit is een eerste druk.
Sla het open waar de bladwijzer zit.
Aan mijn zoon? - Ja. Kom op, lees het.
Aan mijn zoon. Vergeef me, m'n zoon, om nooit te zijn geboren.
Het was mijn schuld niet dat je achtergelaten werd.
Het waren de rozen die bang waren.
Vergeef me dat ik niet met je kon spelen.
Ik weet niet of je geboren wordt als ik er niet meer ben.
Weet dat ik nog steeds van je houd.
Kus je moeder voor me en haat me niet.
Haat is nooit goed. - Heel goed.
Begrijp je het? - Ja.
Bewijs het maar.
Het gaat over een zoon die je nooit had, het is net alsof je het tegen hem hebt.
En je verontschuldigt je omdat je hem nooit had.
Heel goed, en wat schreef ik er onderaan bij?
Voor Javier.
En? - En wat?
Snap je niet wat ik bedoel?
Maar ik ben je zoon niet. - Natuurlijk niet.
Als ik dat gedicht aan je opdraag, betekent dat toch iets?
Maar ik ben je zoon niet.
Wat leren ze jullie toch op school? Vooruit, wegwezen.
Iedereen doet zo raar vandaag...
Ramón, hoe is het? Wacht, ik versta je niet.
Zeg het dan, knapperd. - Niets, ik vertrek morgen.
Dat zei Rosa me vanmiddag.
Je bent zeker ongeduldig. - Een beetje maar.
Ramón, even hierover. Ze zeiden dat je iets wist.
Wat dan? - Je weet wel...
Het poeder? - Het poeder, ja.
Je moet precies 200 mg afwegen.
Het kan wel een beetje pijn doen. Dan weet je dat vast.
Gené, eens kijken.
Je kunt je hier beter verre van houden.
Ik vrees dat ze je er een keer bij betrekken.
Daarom bel ik eigenlijk.
Ik wil afscheid nemen en je nooit meer spreken.
Voor je eigen veiligheid. Ook Marc mag niks weten.
Natuurlijk, ik begrijp het.
Dus dit is ons afscheid. - Inderdaad.
Het is beter zo.
Ja, natuurlijk.
Maar laat me je iets zeggen.
Ramón, overdenk dit zo vaak als nodig is.
Voel je niet verplicht. Als je het doet, doe het niet om een voorbeeld te zijn.
Of om het publiek, ons of de samenleving niet teleur te stellen.
Niemand dwingt je, als je dat niet wilt.
Begrijp je dat, Ramón? - Ook jij, Gené, mijn kind.
Vergeef me, Ramón. - Vaarwel, Gené.
Een fijne reis, vriend.
Vaarwel, Manuela.
En gedraag jullie. Oké, Javi?
Eindelijk heb ik je gedicht.
Kom even hier.
Geef me een knuffel.
Doe me een plezier. Zorg goed voor je opa.
Zorg voor je opa.
Oké, Ramón. Daar gaan we.
Wil je de deur dicht doen, jongen?
Vooruit. Doe maar dicht.
Wat ben je verloren in Boiro, makker?
Ik ga wat frisse lucht scheppen op het strand.
Frisse lucht? Geweldig.
Beter kon ik niet vinden voor het geld dat je me gaf.
Ik heb hen verteld over het uitzicht. Bevalt het?
Waar moet ik tekenen?
Waarvoor? - Om met jou te trouwen.
Hij slaapt.
Kijk dan. Omdat ik niet beweeg...
Ramón, als er leven na de dood is...
Ik weet dat je dat onzin vindt.
Maar wil je dan alsjeblieft een teken geven.
Een teken? - Verzin maar iets.
Ik was nooit bang voor geesten.
Ik zal heel alert zijn en er speciaal op wachten.
Wil je dat doen? - Natuurlijk.
Maar weet je...
onder ons gezegd, denk ik dat er na de dood niets is.
Het is net zo als voor onze geboorte. Er is niets.
Hoe weet je dat zo zeker, Ramón?
Dat weet niemand. - Ik weet het niet zeker.
Ik denk gewoon dat er niets is. Noem het een voorgevoel.
Net zoals mijn pa naar de lucht kijkt en zegt: 'Morgen gaat het regenen.'
En het regent. Het is een gevoel.
Maar vergeet je niet één ding?
Ik zal in je dromen zijn.
Ik kom 's avonds naar je bed en dan gaan we vrijen.
Mocht ik het in je dromen vergeten te zeggen, zeg ik het nu:
Bedankt, Rosa. Uit de grond van mijn hart.
Bedankt.
Geachte rechters, politieke en religieuze organisaties.
Wat betekent waardigheid voor u?
Wat uw geweten ook antwoordt,
u moet weten dat voor mij, dit geen waardig leven is.
Op z'n minst zou ik waardig willen sterven.
Momenteel, uitgeput door institutionele achteloosheid
word ik gedwongen te schuilen als een crimineel.
Het proces dat leidt tot mijn dood is strikt onderverdeeld in kleine acties
die op zichzelf geen misdaad zijn
en uitgevoerd worden door verscheidene vriendelijke handen.
Als de staat per se mijn helpers wil straffen
adviseer ik u hen de handen af te hakken,
omdat ze niet meer bijgedragen hebben.
Het meesterbrein, als u 't zo wilt noemen, het geweten, dat was ik.
Zoals u ziet, staat er een glas water naast me
met daarin een dosis kaliumcyanide.
Zodra ik dat opdrink eindigt mijn bestaan
en doe ik afstand van mijn dierbaarste bezit, mijn lichaam.
Ik geloof dat leven een recht is, geen verplichting zoals in mijn geval,
door me deze ellendige situatie 28 jaar, vier maanden en wat dagen op te leggen.
Na al die tijd kijk ik terug op de weg die ik afgelegd heb.
Momenten van geluk zijn op één hand te tellen.
Alleen de tijd die verstreken is tegen mijn wil,
gedurende bijna mijn hele leven, zal vanaf nu mijn bondgenoot zijn.
Louter tijd en de evolutie van het geweten zullen op een dag beslissen
of mijn verzoek redelijk was of niet.
Welnu...
Heet.
Komt Marc niet?
Hij is op het strand met de baby. Hij is dol op de zee.
Ze gaan er zeker niet in? - Nee, het is te koud.
Hoe gaat het, schoonheid? - Goed.
Begrijpt ze me? - Ja.
Kan ze een gesprek volgen en zo?
Ja, hoor. Soms gaat het wat moeilijk, maar...
Ik ga naar haar toe. - Oké.
Ik zie je straks. - Tot straks.
Hallo, Julia.
Hallo, hoe gaat het?
Heel goed. En met jou? - Ook goed.
Wat een huis, zeg. Prachtig.
Je weet dat Ramón me een hoop brieven heeft nagelaten.
Hij liet denk ik graag briefjes achter zodat die na zijn dood werden gevonden.
Ik vond pas deze brief voor jou.
Welke Ramón?
Ramón.
Ramón Sampedro. Je vriend, Ramón.
Ik heb jullie twee voorgesteld. Weet je nog?
Heb jij dat gedaan?
Ja.
Het is hier mooi.
Naar zee. Naar zee.
In de gewichtloosheid van het diep waar dromen uitkomen
komen twee zielen samen om een wens te vervullen.
Jouw blik en mijn blik, als een echo zonder woorden die zich herhaalt.
Verder weg, verder weg.
Voorbij alles en alles, door merg en been.
Maar ik ontwaak steeds en steeds wil ik dood zijn.
Je haar streelt mijn lippen voor eeuwig.
Vertaald door SNERT